Ważnym wydarzeniem w dziejach Warszawy była umowa zawarta pomiędzy księciem warszawskim Januszem I a mieszczanami Warszawy, potwierdzona przywilejem z dnia 23 listopada 1379 r. Mieszczanie zostali zobligowani do otoczenia Warszawy murem w sposób następujący: od wieży Dworzańskiej miał być przeprowadzony mur aż do Wielkiej Wieży Grodzkiej, inny mur miał zostać wystawiony od strony Wisły - od  punktu, gdzie urywa się stary mur, aż do bramy dworcowej zwanej Żórawiem, czyli od tyłów załamka Krzywego Koła, całą ulicą Brzozową, aż do wymienionej bramy dworcowej. Tym sposobem mur miejski, łącznie z fortyfikacjami dworca książęcego, miał odtąd tworzyć zamknięte koło. W umowie zastrzeżono jednocześnie, że wszystkie baszty na dawnym murze, oprócz Dworzańskiej wieży, będą nadbudowane aż do wysokości mającej bramę wjazdową „wieży mieszczan”, tj. późniejszej „bramy Krakowskiej”. Ta zaś ostatnia otrzymać miała lepszą niż dotychczas konstrukcję.

By ułatwić obywatelom miasta wykonanie tych robót, książę w/w aktem zwolnił ich na lat 8 od wszelakich danin, podatków i ciężarów. Jednocześnie na ten czas nadał miastu Warszawie wszelkie dochody z pięciu wsi książęcych: Wielkiej Woli, Wawrzyszewa, Jazdowa, Mostków i Młocin, z wyłączeniem kar sądowych i targowego. Ostatnia z tych pięciu wsi – Młociny, była obciążona sumą 34 groszy praskich na rzecz dworzanina książęcego Arnolda, więc miasto miało obowiązek spłacenia tej sumy.

Źródło: Warszawa średniowieczna – Dawne mury warowne miasta Starej Warszawy – Maksymilian Baruch, Towarzystwo Miłośników Historii Warszawa 1929